Saturday, August 05, 2017

«Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι…» – Αφιέρωμα σε θερινούς κινηματογράφους Αθήνας (PART1)

Μυρωδιές από αγιόκλημα και γιασεμί, από πάνω ο έναστρος ουρανός και στην οθόνη οι αστέρες του σινεμά να μας ταξιδεύουν σε άλλους τόπους και χρόνους. Οι παλιότεροι θα θυμούνται και κάποιους λαθροθεατές είτε πάνω σε δέντρα είτε από τα μπαλκόνια των γύρω πολυκατοικιών.

Στις νυχτερινές προβολές που συνήθως άρχιζαν στις 11 το βράδυ ο ήχος χαμήλωνε για να μην ενοχλούνται οι περίοικοι και με δυσκολία ακούγονταν οι φωνές των πρωταγωνιστών των ταινιών. Στο διάλειμμα ο ιδιοκτήτης του κυλικείου περνούσε ανάμεσα από τους θεατές και πουλούσε ξηρούς καρπούς και αναψυκτικά.
Ολα αυτά συνέβαιναν τότε που οι θερινοί κινηματογράφοι της Αθήνας ήταν πάνω από 200. Στη συνέχεια, η τηλεόραση και τα DVD ταρακούνησαν τη μεγάλη οθόνη με τα θερινά σινεμά όμως να αντέχουν, αφού το καλοκαίρι οι περισσότεροι από εμάς θέλουν να βγαίνουν από το σπίτι.
Το καίριο χτύπημα ήρθε από την είσοδο της ψηφιακής τεχνολογίας στην προβολή των ταινιών, αφού πολλοί ιδιοκτήτες θερινών σινεμά δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να περάσουν στη νέα εποχή και προτίμησαν να τα κλείσουν. Ετσι έδωσαν τη «χαριστική βολή» σε αυτήν την τόσο ιδιαίτερη καλοκαιρινή διασκέδαση.
Στις μέρες μας έχουν μείνει λίγοι αλλά και αυτοί έχουν ακόμη την ίδια μαγεία με την τότε εποχή. Οι κάτοικοι – ιδιαίτερα των μεγάλων πόλεων – ανακαλύπτουν και πάλι τα θερινά σινεμά και επανέρχονται για να απολαύσουν τη μαγεία τους. Σε αυτό το μικρό οδοιπορικό θα σας παρουσιάσουμε μερικά από αυτά τα καλοκαιρινά σινεμά της Αθήνας και θα προσπαθήσουμε να σας δώσουμε κάτι από τη μαγεία τους.
Φυσικά η αρχή θα γίνει με το σινεμά που είναι στα κορυφαία του κόσμου και δεν είναι άλλο από το «Θησείον».



Το Σινέ Θησείον είναι διάσημο σε όλο τον κόσμο για την υπέροχη θέα του στην Ακρόπολη. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ/Γ.ΨΙΑΧΟΣ

«Θησείον»
Είναι από τα πιο παλιά σινεμά της Αθήνας αφού ιδρύθηκε το 1935 και από τότε λειτουργεί συνεχώς με ένα μικρό διάστημα διακοπής κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Από το 1980 ανήκει στην οικογένεια Μανιάκη. Αρχικά το πήραν τα αδέλφια Μανιάκη, Θωμάς, Λαοκράτης, Γιώτα και Νίκος. Ολη η οικογένεια βοήθησε στην επιχείρηση και τώρα είναι μια πραγματική όαση στην ιστορική γειτονιά του Θησείου και με μια μοναδική θέα στην Ακρόπολη.
Πέρα από το ότι η οικογένεια Μανιάκη έχει μετατρέψει το χώρο του σινεμά σε μια όαση με φυτά, βασιλικούς, κατιφέδες, γεράνια, γιασεμιά, αναρριχόμενους κισσούς και πολλά άλλα η διακόσμηση στην είσοδο και στο κυλικείο είναι ιδιαίτερα προσεγμένη με φωτογραφίες και αφίσες από παλιές ταινίες και ηθοποιούς που έχουν αφήσει εποχή στο χώρο του κινηματογράφου.
Οπως μας είπε ο νεότερος της οικογένειας Μανιάκη, αφού είναι μόλις 29 χρόνων, συνεχιστής αυτής της παράδοσης, μια κάμψη των θεατών παρουσιάστηκε με την εμφάνιση των video και στη συνέχεια η δυνατότητα παρακολούθησης κάποιας ταινίας από το διαδίκτυο. «Μπορεί αυτό να είναι πιο οικονομικό αλλά τελικά ο κόσμος θέλει τη μαγεία του θερινού σινεμά οπότε επανέκαμψε σε αυτόν» σημείωσε. Επίσης, είπε ότι σε συνεννόηση και με άλλους αιθουσάρχες προσπαθούν να διατηρήσουν το εισιτήριο σε προσιτή, για τον μέσο θεατή, τιμή, παρά την οικονομική κρίση.
Στην ερώτησή μας για την σύνθεση του κοινού που πηγαίνει στο «Θησείον», ο κ. Μανιάκης μας είπε ότι «δεν έρχονται μόνο οι ξένοι τουρίστες γιατί έχει γίνει μεγάλη διαφήμιση του ‘Θησείον’ από όλα τα μεγάλα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης, αλλά και Ελληνες από άλλες πόλεις της Ελλάδας, προκειμένου να απολαύσουν μια ταινία με θέα την Ακρόπολη. Ο αριθμός των ξένων τουριστών είναι μεγάλος και σε αυτό βοηθά γιατί οι ταινίες στην Ελλάδα δεν προβάλλονται μεταγλωττισμένες αλλά με υπότιτλους».
Επίσης, ο κ. Μανιάκης είπε ότι «πολλοί ομογενείς πηγαίνουν στο σινεμά αφού θέλουν να γνωρίσουν αυτό το ιδιαίτερο μέρος και να απολαύσουν όχι μόνο την προβολή κάποιας ταινίας αλλά το χειροποίητο γλυκό βύσσινο που προσφέρει, μια παγωμένη σπιτική βυσσινάδα ή ένα ποτήρι κρασί».
Οι ταινίες που προβάλλει είναι επιλογές από πρόσφατες παραγωγές ή και παλιά κλασσικά αριστουργήματα.



Κάτω από την Ακρόπολη, στην Πλάκα, βρίσκεται το Σινέ Παρί. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ/Γ.ΨΙΑΧΟΣ

«Σινέ Παρί»
Από το όνομά του και μόνο φαντάζεται κάποιος και πολύ σωστά ότι αυτός που «βάφτισε» το σινεμά είχε κάποια σχέση με τη Γαλλία και σίγουρα δεν θα κάνει λάθος, αφού ο ιδρυτής του ήταν Ελληνας κομμωτής που ζούσε στο Παρίσι και το 1930 γύρισε στην Ελλάδα και έφτιαξε αυτό το πανέμορφο σινεμά, εκμεταλλευόμενος τις άριστες καιρικές και κλιματολογικές συνθήκες της Αθήνας.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 χτίστηκε το κτίριο που υπάρχει μέχρι σήμερα και λειτουργεί σαν θερινό και χειμερινό σινεμά. Στα τέλη αυτής της δεκαετίας έκλεισε λόγω οικονομικών προβλημάτων και το 1986 το πήραν οι σημερινοί ιδιοκτήτες του. Συνομιλώντας με μία από τους σημερινούς ιδιοκτήτες του «Σινέ Παρί», η οποία όμως θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία της, μας είπε και αυτή ότι η μετάβαση στην ψηφιακή προβολή των ταινιών ήταν αυτό που οδήγησε πολλούς ιδιοκτήτες θερινών σινεμά στο κλείσιμό τους αφού το οικονομικό κόστος για αυτή τη μετάβαση ήταν πολύ υψηλό.
Μας είπε επίσης ότι το 80% των θεατών είναι ξένοι τουρίστες, οι οποίοι μάλιστα πάνε με πολύ μεγάλη χαρά στην ταράτσα του σινεμά να παρακολουθήσουν μια ταινία στη σκιά της Ακρόπολής. Το «Σινέ Παρί» βρίσκεται στην «καρδιά» της Πλάκας στην οδό Κυδαθηναίων και πραγματικά η ταράτσα του είναι μαγική αφού είναι κάτω από την Ακρόπολη. Κυριολεκτικά μαγνήτης για όποιον περνά μπροστά από το «Σινέ Παρί» είναι η είσοδός του όπου είναι το πωλητήριο και μπορεί να βρει κάποιος μοναδικές αφίσες ταινιών ή φωτογραφίες παλιές και νέες με αγαπημένους ηθοποιούς.



Το Σινέ Ζέφυρος είναι σημείο αναφοράς για τα Πετράλωνα. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ/Γ.ΨΙΑΧΟΣ

«Ζέφυρος»
Σε μια από τις πιο όμορφες γειτονιές της Αθήνας, τα Πετράλωνα, ανάμεσα σε σπίτια, ταβέρνες, μεζεδοπωλεία και εστιατόρια βρίσκεται ο «Ζέφυρος», ένα θερινό σινεμά που μας ταξιδεύει σε άλλες εποχές. Ο κινηματογράφος ιδρύθηκε το 1938 αλλά οι σημερινοί ιδιοκτήτες του τον έχουν τα τελευταία 30 χρόνια. Στόχος τους είναι να κρατήσουν το επίπεδο των ταινιών που προβάλλουν πολύ ψηλά και το κοινό τους να είναι οι σινεφίλ.
Ετσι προβάλλουν παλιές κλασσικές ταινίες και σύμφωνα με την ιδιοκτήτριά του, Γεωργία Μουζακιώτη, ο αγώνας τους αυτός αναγνωρίζεται πλέον από το κοινό, το οποίο πολλές φορές σχηματίζει ουρά στο εκδοτήριο των εισιτηρίων για να δει κάποια προβολή. Επίσης, μας είπε ότι ο «Ζέφυρος» έχει τακτικούς θαμώνες ενώ αυτό που επισήμανε είναι ότι μεγάλο ποσοστό, περίπου το 60%, είναι νέοι σε ηλικία θεατές.
Η κα Μουζακιώτη, μετά το θάνατο του συζύγου της, συνεχίζει μαζί με τα παιδιά της να προσφέρει στο αθηναϊκό, και όχι μόνο, κοινό ταινίες ποιότητας σε ένα καταπράσινο περιβάλλον γεμάτο αρώματα από τα λουλούδια και ανάμεσα σε αυτά μηχανές προβολής ταινιών άλλων δεκαετιών τότε που το σινεμά ήταν η μοναδική ψυχαγωγία των κατοίκων της πόλης.



Μεθυστική η μυρωδιά του νυχτολούλουδου στα θερινά σινεμά της Αθήνας.ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ/Γ.ΨΙΑΧΟΣ

«Ριβιέρα»
Είναι άγνωστο πώς πήρε το όνομά του αυτό το θερινό σινεμά που βρίσκεται στα Εξάρχεια, αλλά πάντως μετρά μισό αιώνα ζωής.
Η «Ριβιέρα» κυριολεκτικά πνιγμένη στο πράσινο και στα γιασεμιά είναι μια πραγματική όαση και σημείο αναφοράς σε αυτήν την πολύβουη γειτονιά της Αθήνας. Προβάλλει τις καλύτερες ταινίες της κάθε σεζόν όπως και παλιές κλασσικές δημιουργίες, ενώ συχνά κάνει αφιερώματα σε μεγάλους σκηνοθέτες της 7ηςΤέχνης.
«Μπομπονιέρα»
Οταν μιλάμε για θερινό σινεμά στα Βόρεια Προάστια της Αθήνας το μυαλό πάει αμέσως στην «Μπομπονιέρα» αφού είναι το σήμα κατατεθέν της Κηφισιάς για μια καλοκαιρινή απόδραση στη μεγάλη οθόνη. Εκεί μέσα στον οργιώδη κήπο της «Μπομπονιέρας» η θερμοκρασία πέφτει αρκετά και μερικές φορές μπορεί να χρειαστεί να έχει κάποιος και μια ζακέτα μαζί του ακόμα και στις πιο ζεστές μέρες του αθηναϊκού καλοκαιριού.
Οπως τα περισσότερα θερινά σινεμά εκτός από τις ταινίες της σεζόν του τελειώνει κάθε καλοκαίρι επαναπροβάλλει πολλές επανεκδόσεις αριστουργημάτων του κινηματογραφικού στερεώματος. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το κυλικείο της, αφού διαθέτει έναν μικρό χώρο όπου οι θεατές μπορούν να ξεμουδιάσουν και να συζητήσουν κατά τη διάρκεια του διαλείμματος.
«Λαΐς»
Η Ταινιοθήκη της Ελλάδας αγόρασε τον παλιό κινηματογράφο «Λαΐς» που βρίσκεται στην Ιερά Οδό, ανασκεύασε το κτίριο και εγκαταστάθηκε εκεί. Η ταράτσα του κτιρίου λειτουργεί σαν θερινό σινεμά. Φιλοξενεί επιλεγμένες προβολές ταινιών με το πιο οικονομικό εισιτήριο της πόλης. Πέρα όμως από τις προβολές διοργανώνονται πολλά πάρτι, φεστιβάλ, εκδηλώσεις και συναυλίες που δίνουν μια άλλη διάσταση στο καλοκαίρι της Αθήνας. Διαθέτει ένα πολύ καλό κυλικείο με δροσιστικά ποτά και νόστιμα χειροποίητα σάντουιτς.



Δεν υπάρχει θερινό σινεμά στην Αθήνα χωρίς βασιλικό. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ/Γ.ΨΙΑΧΟΣ

«Σινέ Δεξαμενή»
Το «Σινέ Δεξαμενή» έχει πολύ μακρά ιστορία. Είναι πάνω από τη Δεξαμενή που υδροδοτούσε την Αθήνα και η οποία κατασκευάστηκε το 2ο μ.Χ. αιώνα από τον Αυτοκράτορα Αδριανό. Το καφενείο που υπάρχει ακόμη εκεί ήταν στέκι της πνευματικής ζωής της πόλης στις αρχές του 2ου αιώνα. Μεταξύ αυτών ο Γεώργιος Σουρής, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Κώστας Βάρναλης, ο Νίκος Καζαντζάκης και αργότερα ο Οδυσσέας Ελύτης.
Σε αυτό το καφενείο έχουν τραβηχτεί από τον Παύλο Νιρβάνα οι δύο μοναδικές φωτογραφίες του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Η υδροδότηση της Αθήνας από τη Δεξαμενή εγκαταλείφθηκε το 1840 αλλά ακόμη και σήμερα, την εορτή των Θεοφανείων γίνεται εκεί ο Αγιασμός των υδάτων.
Το 1905 οι πρωτοπόροι κινηματογραφιστές αδελφοί Ψυχούλη από το Βόλο, άνοιξαν το θερινό σινεμά «Δεξαμενή» στον οποίο εκτός από ταινίες δίνονταν και παραστάσεις με Καραγκιόζη.
Ο ευρύτερος χώρος της Δεξαμενής είναι ιδιοκτησίας της Εταιρείας Υδρευσης Αποχέτευσης Πρωτευούσης (ΕΥΔΑΠ) και μετά την ίδρυση του Πολιτιστικού Συλλόγου της ΕΥΔΑΠ και με πρωτοβουλία δύο ρομαντικών μελών του, του Χρήστου Αγγελόπουλου και του Χρήστου Ηλιόπουλου η διοίκηση της εταιρείας παραχώρησε την ταράτσα της Δεξαμενής στον Πολιτιστικό Σύλλογο το 1985 και από τότε λειτουργεί ανελλιπώς με τον ίδιο ρομαντισμό που είχαν οραματιστεί οι εμπνευστές της όλης προσπάθειας.
Το κριτήριο επιλογής των ταινιών είναι η ποιότητα και ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος έχει την τιμητική του εκεί.
Παρά του ότι το σινεμά έχει περάσει στην ψηφιακή εποχή σταθερές αξίες παραμένουν το γιασεμί, ο βασιλικός, το κυλικείο και ένα παλιό ξύλινο έπιπλο της δεκαετίας του ’30 που ήταν το τραπεζάκι του ταμία που έριχνε μέσα τα αποκόμματα από τα εισιτήρια.
«Αθηναία»
Ενα άλλο σινεμά σήμα κατατεθέν για την περιοχή του Κολωνακίου είναι και η «Αθηναία», που για χρόνια φημιζόταν για τη σπιτική τυρόπιτα που έφτιαχνε η σύζυγος του ιδιοκτήτη. Αλλαξε ο ιδιοκτήτης, άλλαξαν και οι λιχουδιές που προσφέρει το κυλικείο της Αθηναίας αλλά παραμένει να είναι ένα πόλος έλξης όχι μόνο για αυτούς που μένουν στο κέντρο της Αθήνας αλλά και κατοίκους άλλων περιοχών της πρωτεύουσας, που θέλουν να απολαύσουν την ταινία τους σε αυτόν τον ιστορικό κινηματογράφο. Την επισκέπτονται επίσης και πολλοί τουρίστες.
«Σινέ Αίγλη»
Ο κήπος του Ζαππείου Μεγάρου, αυτού του κομψοτεχνήματος αρχιτεκτονικής στο κέντρο της Αθήνας, βρίσκεται ακριβώς δίπλα από τον Εθνικό Κήπο και αποτελούν έναν μεγάλο πνεύμονα πρασίνου για την Αθήνα. Μέσα στον καταπράσινο κήπο του Ζαππείου βρίσκεται το «Σινέ Αίγλη» και είναι μια όαση δροσιάς για τα καλοκαιρινά βράδια της Αθήνας. Πρωτοάνοιξε το 1903 προβάλλοντας τη γαλλική ταινία «Δέκα γυναίκες κυνηγούν έναν άντρα». Προβάλλει ό,τι πιο νέα παραγωγή κυκλοφορεί στην 7η Τέχνη ενώ στο κυλικείο προσφέρονται υπέροχες χειροποίητες λιχουδιές. Επίσης, αν κάποιος θέλει μπορεί να παρακολουθήσει την ταινία της αρεσκείας του από την ιδιωτική βεράντα που διαθέτει και να απολαύσει το a la carte μενού του εστιατορίου της Αίγλης Ζαππείου.
«Σινέ Μαρίνα Φλοίσβος»
Η Μαρίνα Φλοίσβου είναι ένας άρτια διαμορφωμένος χώρος στο παραθαλάσσιο μέτωπο της Αθήνας στο Φαληρικό δέλτα. Ετσι αν κάποιος θέλει να παρακολουθήσει μια ταινία απολαμβάνοντας τη θαλάσσια αύρα δεν έχει παρά να πάει στο «Σινέ Μαρίνα Φλοίσβος».
Στις πρώτες σειρές των καθισμάτων υπάρχουν ξαπλώστρες για αυτούς που θέλουν να δουν την ταινία με μεγαλύτερη άνεση, ενώ συχνά γίνονται και προβολές 3D.
Δίπλα από το σινεμά υπάρχει υπαίθριος χώρος εστίασης με πολλές επιλογές και έτσι πριν ή μετά την προβολή της ταινίας υπάρχει η δυνατότητα όποιος θέλει να απολαύσει ένα καλό δείπνο, ένα ουζάκι με ποικιλίες θαλασσινών, ένα δροσιστικό παγωτό ή το ποτό του.




Το ιστορικό σινεμά του Παγκρατίου, Παλάς. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ/Γ.ΨΙΑΧΟΣ

«Πάλας»
Αν και η ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει το «Πάλας» είναι ότι είναι ο πιο παλιός χειμερινός κινηματογράφος της Αθήνας, αφού άνοιξε τις πόρτες του το 1925, δεν μπορεί να απουσιάζει από αυτό το αφιέρωμα αφού στην ταράτσα του κτιρίου που είναι ο χειμερινός τα καλοκαίρια γίνονται οι προβολές ταινιών. Στη χειμερινή αίθουσα υπάρχει ακόμη το άρωμα μιας άλλης εποχής αφού λίγα πράγματα έχουν αλλάξει ενώ και εδώ στην ταράτσα υπάρχουν πολλά φυτά και λουλούδια και μια πάρα πολύ μεγάλη οθόνη, που είναι τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του θερινού σινεμά.
Επίσης, θα πρέπει να πούμε ότι βρίσκεται στην καρδιά του Παγκρατίου στην ομώνυμη πλατεία με το συντριβάνι.
Ο σημερινός ιδιοκτήτης του «Πάλας», Ματθαίος Πόταγας, ανήκει στη δεύτερη γενιά των ιδιοκτητών, ο οποίος αν και σε προχωρημένη ηλικία παραμένει η κολώνα και η κινητήρια δύναμη αυτού του σινεμά. Οι ταινίες που προβάλλει είναι για σινεφίλ και πάντως υψηλού επιπέδου.



Στα σύνορα του Παγκρατίου με τον Βύρωνα βρίσκεται το Σινέ Λάουρα. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ/Γ.ΨΙΑΧΟΣ

«Λάουρα»
Ανηφορίζοντας προς το Βύρωνα στα σύνορα με το Παγκράτι βρίσκεται ένα συνοικιακό σινεμά που μετράει πάνω από 60 χρόνια ζωής αφού άνοιξε το 1956, έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος και το διαχειρίζεται η ίδια οικογένεια για τρίτη συνεχόμενη γενιά.
Σύμφωνα με τον σημερινό ιδιοκτήτη του Κώστα Λιαγκρή, το αθηναϊκό κοινό παραμένει αφοσιωμένο στα θερινά σινεμά και έτσι η κίνηση είναι σταθερή και ικανοποιητική.
Εξωτερικά είναι γραμμένο με λάμπες νέον το όνομα του σινεμά και η είσοδός του είναι φωτεινή και ευρύχωρη.
Και εδώ ο χώρος προβολής είναι πνιγμένος στο πράσινο, στα λουλούδια και τα βασιλικά, ενώ ανάμεσα στα καθίσματα υπάρχουν διάσπαρτα τραπεζάκια με μια γλάστρα επάνω, που δίνουν την αίσθηση στους θεατές ότι είναι στο μπαλκόνι τους.


Με δεδομένο ότι η γύρω περιοχή δεν έχει πυκνή δόμηση ή τα σπίτια είναι χαμηλά, ο ορίζοντας είναι ανοιχτός. Το «Λάουρα» παίζει συνήθως ταινίες για σινεφίλ και πιο πολύ του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.